Қазақстандағы ең танымал айтыскерлердің бірі, ақын-импровизатор Надежда Лушникова 86 жасқа қараған шағында өмірден өтті. Бұл туралы 8 қарашада Қазақстан Жазушылар одағы мен жазушы Исмаилжан Иминов хабарлады.
Жазушылар одағының хабарламасында ақынның бүкіл ғұмырын қазақ әдебиеті мен поэзия өнеріне арнағаны айтылған. Исмаилжан Иминов Лушникованы бірегей тұлға, есімі көзі тірісінде аңызға айналған көрнекті ақын-импровизатор деп атады. Қоштасу рәсімінің уақыты мен орны әзірге хабарланған жоқ.
Надежда Лушникова 1940 жылғы 22 қарашада Алматы облысындағы Шамалған ауылында дүниеге келген. Әкесі Андрей Герасимович 1943 жылы майданда хабарсыз кеткен. 1949 жылы отбасы Бірінші Май ауылына көшті, ондағы мектепте сабақ қазақ тілінде жүретін. Қазақ тілін қыз алғашқы ұстазы мен сыныптастарының көмегімен үйреніп, кейін Қызылорда әйелдер педагогикалық училищесіне оқуға түсті.
Ақынды елге танытқан — айтыс. 1963 жылы ол Қызылордада өткен облыстық айтысқа алғаш рет шығып, жүлдегер атанды. Кейін оның шымкенттік ақын Қалдыбек Әліқұловпен айтысы режиссер Т. Дүйсебаевтың «Айтыс» деректі фильміне енді. Лушникова аудандық және облыстық айтыстарда жеңіске жетті, «Елім менің» және «Көңіл хошы» атты жыр жинақтарын шығарды, ал 1970 жылы Қазақстан Ленин комсомолы сыйлығының лауреаты атанды.
Ол 27 жыл мектепте мұғалім болып еңбек етті, журналист әрі редактор қызметін атқарды. Кейін Алматы облысы Жамбыл ауданындағы Үмбетәлі Кәрібаевтың әдеби-мемориалдық мұражайын басқарып, сонда жас ақындарға арналған поэзия мектебін жүргізді.
1965 жылы Лушникова Тұрлыбек Нұрбекұлына тұрмысқа шықты, отбасында үш қыз бен бір ұл дүниеге келді. Қызы Қарлығаш Нұрбекова да өлең жазады. Соңғы жылдары ақын Ұзынағашта тұрды.
Айтыс — ақындар сахнада домбыраның сүйемелдеуімен суырыпсалма өлең шығаратын сайыс. Лушникова бұл өнердің 1960–1970 жылдары қайта танымал болуына үлес қосқан ақындардың бірі саналады. Ақынның айтысқа келу жолы туралы біз оның 84 жасқа толуына орай толығырақ жазған едік.
